Biografie

John Nieland
John Nieland

John Nieland (Bafloo,1966) schildert in een frisse en onbevangen stijl. Zijn werk oogt simpel, maar is door de enorme gelaagdheid een stuk complexer dan op eerste gezicht doet vermoeden. Onder het oppervlak zitten meestal meerdere schilderijen verborgen. Iedere creatie bevat een stukje geschiedenis, tussen de verflagen liggen vele geheimen en verhalen verborgen.

Nieland schildert in een expressieve en surrealistische stijl. Zijn werk heeft een sterke neiging naar het abstracte. De kleurrijke en vaak grote afmetingen van zijn werk kenmerken zich door dik opgebrachte verflagen waarin hij emoties uit het verleden vast legt.

Nieland volgde korte tijd de Rietveld Academie in Amsterdam. Het werken volgens academische methoden stond echter in de weg van zijn vrije stijl. Daarom vervolgde hij hierna zijn eigen weg.

Nieland exposeert regelmatig zowel nationaal als internationaal, onder andere in Japan, Ibiza, Spanje, Antwerpen, Amsterdam, Den Haag, Hilversum en Naarden Vesting.

Nieland bezocht in 2018 Japan op uitnodiging van de Japanse overheid in het kader van een kunstuitwisselingsproject in samenwerking met de Nederlandse ambassade. In 2020 vervolgt hij zijn Japanse avontuur met nieuwe exposities in Oita en in Museum Kumamoto.

Artist statements

“Kunst ontstaat in mijn hoofd. Mijn creativiteit is een afspiegeling van mijn belevenissen en gedachten. Alles wat ik maak heeft te maken met de beleving van het moment. Vaak zie je in het werk mijn dromen terugkomen. Of leg ik een bepaalde emotie die ik op dat moment ervaar vast in het werk.”

“De CoBrA beweging heeft mij altijd geïnspireerd, ik werk volgens het zelfde principe als de kunstenaars van deze groep. Schilderijen en tekeningen ontwikkelen als in een roes, in mijn onderbewustzijn. Verf is het gereedschap waarmee ik creëer. Mijn creaties brengen een persoonlijke boodschap.”

“De figuren en het kleurengebruik in mijn werk kunnen een ingeslapen fantasie laten ontwaken. Ik wil graag mensen weer laten dromen.”

“Mijn artistieke uitingen laten zich niet plaatsen in een hokje. Ik heb mijn hele leven niet gestreefd naar perfectie. Mijn creaties zijn dan ook verre van perfect en zullen nooit perfect worden. Ik ben gelukkig als mijn creatie schreeuwt en een eigen taal gaat spreken. Dat is het moment waarop ik het kan loslaten.”

Het doek zal blijven schreeuwen als een dier, een nacht , een mens of dat alles te samen. (citaat van Constant, CoBrA groep, 1948).